- 19 Sierpień 2022    |    Imieniny: Konstancja, Emilia, Julian
Ocena użytkowników:  / 7
SłabyŚwietny 

 


Borsuk, Jaźwiec - (Meles meles) – jest największym przedstawicielem rodziny łasicowatych w Polsce i jedynym reprezentantem rodzaju Meles Brissonodzimych - to łatwo rozpoznawalny gatunek ze względu na swą charakterystycznie paskowaną, podłużną głową.

↓ Posłuchaj odgłosów  Borsuka  ↓

          BUDOWA.   Borsuk jest silnej budowy. Głowę ma trochę nieproporcjonalną w stosunku do ciała - małą, długą i wąską, oczy i uszy małe, szyję grubą, nogi krótkie, mocne, dostosowane do kopania nor. Szczecina borsuka jest siwo-popielata z domieszką czarnego, długa, błyszcząca. Głowa prawie biała z czarnymi pasmami po bokach, ciągnącymi się od nosa poprzez oczy i uszy do przedniej części barków, obrzeża uszu, białe. Szyja jest krótka, masywna, osadzona na niej głowa jest mała w charakterystyczne biało-czarne pasy. Uszy borsuka są małe zaokrąglone, również oczy są małe, jakby przymrużone, co powoduje, że jaźwiec nie jest dalekowidzem. Siła drzemie w jego przednich, krótkich łapach (przystosowanych do kopania nor), zaopatrzonych w pięć pazurów, przez co ślady odciśnięte w błocie przypominają nieco trop niedźwiedzia. Spód ciała oraz łapy są barwy brązowo-czarnej, natomiast grzbiet ma barwę srebrzystą. Ogon krótki (kita) zakończony kiścią, łapy zakończone pięcioma palcami i długimi pazurami. Borsuk ma długość do około 90 cm, wysokość do 30 cm, masę 15-20 kg (do 25 kg). W okolicy odbytu borsuk ma gruczoł zapachowy.
   Tułów ma krępy, silny, zad masywny, głowa przechodzi w szyję bez zwężenia. Oczy są małe, uszy krótkie, zaokrąglone, biało obrzeżone, nos czarny, lekko zadarty. Ogon ma krótki. Na spodniej jego części, naprzeciw odbytu, występuje fałda skórna średnicy 4-5 cm, głębokości 2,5-3 cm, w której znajduje się narząd zapachowy. Ponadto posiada on po obu bokach odbytu charakterystyczne dla rodziny łasicowatych gruczoły zapachowe. Barwa sierści z wierzchu i na bokach ciała jest srebrzystoszara, spód ciała i kończyny czarne. Pysk i czoło są białe, przez oczy po obu bokach głowy przebiegają czarne pręgi. Samica ma 3 lub 4 pary sutek. Formuła zębowa borsuka 3 1 4(3) 1/3 1 4(3) 2
    Cechy charakterystyczne budowy borsuka :silna budowa, sierść sztywna, grzbiet szary, brzuch i nogi czarne, na głowie 2 czarne pręgi, oczy i uszy małe, ogon (typu kwiat) krótki, łapy zakończone pięcioma palcami i długimi pazurami, długość ciała do około 90 cm, wysokość do 30 cm, waga 12-20 kg (do 25 kg).

     WYSTĘPOWANIE.    Borsuk należy do rodziny łasicowatych i jest jej największym przedstawicielem na terenie naszego kraju. Jest gatunkiem pospolitym w Europie (w całej Polsce), występuje również w Azji oraz Ameryce pin. W górach sięga w Europie do około 2000 m n.p.m., w wysokich górach Azji, jak np. Tien-szan, można go spotkać nawet do 4000 m n.p.m. Jaźwiec (gdyż często jest tak nazywany) zamieszkuje pagórkowate tereny lasków śródpolnych lub obrzeża większych kompleksów leśnych. Uwielbia przebywać w pobliżu terenów podmokłych i wody. Najchętniej swe nory kopie w piaszczystych pagórkach w pobliżu żerowiska. Borsuk niechętnie przemieszcza się na dalsze dystanse, jest terytorialistą. Za ostoję obiera okolice lesiste, w szczególności lasy mieszane i liściaste z bogatym podszytem, otoczone urodzajnymi polami. Borsuka można także spotkać w dużych i starych kompleksach sadowniczych, otoczenie to sprawia że czuje się znakomicie a na kryjówki wybiera nory kopane samodzielnie, przepusty a czasem jamy pod budynkami w najbliższym sąsiedztwie człowieka.

     TRYB ŻYCIA.  Wbrew dawnym mniemaniom borsuk nie jest zgryźliwym samotnikiem, lecz wiedzie rodzinne, towarzyskie życie. W okresie lata dochodzi często do koncentracji dwóch albo trzech rodzin, które zamieszkują wspólną norę i razem się bawią. Większą część roku jaźwiec jest aktywny w nocy, opuszczając norę po zachodzie słońca i wracając przed wschodem. W okresie letnim przechodzi na aktywność dzienną. Rodziny borsucze przenoszą się z nory gniazdowej do innych, by dopiero w jesieni do niej powrócić. W czasie rui samce wydają przeraźliwe odgłosy, podobne do histerycznego krzyku kobiety lub dziecka. Głos borsuka to skomlenie - popiskiwanie młodych, warczenie i rodzaj poszczekiwania wydawane najczęściej podczas zabaw. Borsuk ma dobrze rozwinięty słuch, węch i dotyk, słabiej wzrok. Jaźwiec jest bardzo czystym zwierzęciem i przeprowadza codziennie gruntowną toaletę. Ruchy borsuka mimo pozorów ociężałości są szybkie. Ma on rzadką u zwierząt zdolność prędkiego poruszania się tyłem. Potrzebny mu jest ten ruch do tzw. włóczenia, tj. znoszenia ściółki z traw, liści, paproci do wyścielenia komory gniazdowej. Po zgromadzeniu ściółki na stos borsuk obejmuje ją przednimi łapami, przyciska do piersi i tyłem posuwa się do nory. Ścieżki są więc dokładnie wymiecione i czyste. Nora jest bardzo czysta w odróżnieniu od nory lisiej. To zamiłowanie do czystości zmusza niejednokrotnie borsuka do opuszczenia swej nory na skutek wprowadzenia się do niej lisa.  Wszystkie nieczystości z nory wyrzuca na zewnątrz, a swoje odchody wydala do małych dołków zwanych latrynami, których nie zakopuje. Latryny wykopuje w pobliżu nory. Na okres zimy borsuk zabezpiecza norę przed zimnem przez częściowe lub całkowite zatykanie niektórych wlotów. Nory rodzinne mogą być piętrowe i zawierać kilka komór. Borsuki kopią nory zawsze w nocy, zwykle na stoku, co im ułatwia wysypywanie ziemi. W ciągu dwóch tygodni para potrafi wykopać norę o jednej lub dwóch komorach i dwóch wylotach. Korytarz nie prowadzi nigdy wprost do komory, lecz zwykle w odległości około 1 m skręca w lewo lub w prawo i obniża się stopniowo do głębokości około 1,5-3 m. Korytarz ma około 45 cm średnicy i 3-10 m długości. Komora ma 60 cm wysokości i około 1 m średnicy.
   Intensywne włóczenie ma miejsce w jesieni, dużo mniejsze na wiosnę przed urodzeniem młodych. W jesieni jaźwiec odkłada gruby podkład tłuszczu. Nie zapada w sen zimowy, tylko w śpiączkę, która jest przerywana w czasie cieplejszych dni odwilży. Obszar zamieszkiwany przez poszczególne osobniki populacji jest bardzo dokładnie znakowany wydzielinami gruczołów przyodbytowych i narządu zapachowego ogonowego. Jest to tzw. terytorium. Borsuki robią znaki (przyciskanie odbytu, pocierania) nie tylko na pniach drzewnych, krzewach itp., ale bardzo gorliwie "pieczętują" się wzajemnie, najsilniej w czasie rui. Wydzielina narządu zapachowego ma zwykle barwę żółtą, a w okresie rui u samców jest od pomarańczowoczerwonej do purpurowej. Prócz oznakowań zapachowych borsuki zdradzają swoją obecność w terenie obdrapywaniem kory na drzewach i krzewach, wydeptywaniem placów zabaw w pobliżu nory, wyraźnymi szlakami prowadzącymi do nor i wreszcie bardzo charakterystycznymi norami. Dzięki idealnym przystosowaniem budowy ciała jaźwce kopią nory, powierzchni od 30 do 50 m2 i o 2 do 30 otworach (okien). Struktura socjalna borsuka jest mało znana, wiadomo tylko, że dominantem w rodzinie jest samiec. Wydaje się także, że jaźwce zawierają stadła dożywotnie.
   Borsuk prowadzi życie nocne, dzień przesiaduje w norze, a właściwie w komorze nory. Borsuk żyje samotnie, tzn. każda sztuka oddzielnie, z wyjątkiem okresu cieczki. Z innymi zwierzętami pozostaje w zgodnym współżyciu. Z nastaniem mrozów borsuk zasypia w norze. Zimowy sen borsuka nie trwa jednak jednostajnie, gdyż w dniach ocieplenia, a czasem nawet w czasie mrozów, w końcu grudnia lub na początku stycznia, budzi się i wychodzi z nory, by zaspokoić pragnienie lub coś złowić. Potem znowu zasypia, by w końcu stycznia lub na początku lutego przerwać sen i w ciągu paru dni żerować. W czasie zimowego snu borsuk żyje nagromadzonym w organizmie tłuszczem i przez to traci dużo na wadze (do 7 kg). Borsuk wszystkie nieczystości z nory wyrzuca na zewnątrz, a swoje odchody zakopuje w pobliżu nory w małych dołkach, gdzie potem żyją chrząszcze, które następnie borsuk zjada.
   Borsuk chodzi stale jednymi ścieżkami i dlatego łatwo jest odróżnić norę lisią od borsuczej, gdyż do nory lisiej prowadzi kilka wyraźnych ścieżek, a tropy borsuka - ze względu na jego ciężar - są bardziej widoczne od lisich. Tropy borsuka są charakterystyczne, dają podłużny, szeroki w palcach i wąski w miejscu pięty odcisk, a ponadto w tropie widoczne jest odciśnięcie pięciu palców zakończonych długimi pazurami.

     POŻYWIENIE.  Borsuk nie gardzi żadnym rodzajem pokarmu, począwszy od korzonków, grzybów oraz owoców, poprzez pisklęta i ryby a na padlinie skończywszy. Borsuk jest oportunistycznym wszystkożercą, łatwo przystosowującym się do zasobów pokarmowych w okolicy siedliska - jego dieta obejmuje wiele roślin i zwierząt. Dżdżownice stanowią najważniejsze źródło pożywienia borsuka; do ważnych należą także duże owady, małe i młode ssaki oraz przy nadarzającej się okazji ptaki, padlina, zboża i owoce. Ssaki, na które poluje to m.in.zające i, szczury, myszy, norniki, ryjówki, krety i jeże oraz przydomowe zwierzęta znajdujące się na terenie łowieckim borsuka tj,koty królik. Do owadów zalicza się chrząszcze, w tym biegaczowate i gnojarzowate, gąsienice, komarnice oraz gniazda os i trzmieli. Jego przysmakiem są ptasie jaja oraz owady (zwłaszcza osy, szerszenie i trzmiele), które skrupulatnie wydostaje z ziemi zanim te zdążą się obudzić na wiosnę. W okresie dojrzewania zbóż lubuje się w owsie oraz kukurydzy w której bardzo głośno i ze smakiem żeruje (często pojedynczy borsuk potrafi zmylić myśliwego robiąc tyle hałasu co watacha dzików).
   Ze zbóż preferuje: pszenicę, owies, kukurydzę oraz sporadycznie jęczmień. Do owoców, które zjada należą: dojrzałe jabłka, gruszki i śliwki, które same spadną na ziemię, jeżyny, borówki, maliny, truskawki, żołędzie, buczynę i dzikie bulwy roślin z rodzaju Arum. Sporadycznie zjada także ptaki gniazdujące na ziemi, żaby, ropuchy, traszki, węże, jaszczurki, ślimaki, grzyby i zieleninę - koniczynę i trawy - zwłaszcza w zimie i podczas suszy.

     ROZMNAŻANIE.   Okres godowy borsuka trwa od lutego do października. Najczęściej do kopulacji dochodzi w sierpniu. W tym czasie psy toczą ze sobą walki o kilkudniowy pobyt w norze suki. Po tym okresie suka wypędza psa z nory Kopulacja trwa albo krótko (2 minuty), albo długo (15 minut). Odbywa się na powierzchni ziemi przed norą, często w obecności młodych. . Zagnieżdżenie się zapłodnionych jajeczek może być opóźnione na okres 7-15 miesięcy, jeżeli warunki środowiskowe są nieodpowiednie dla samicy. Ciąża u borsuka trwa 30-32 tygodnie. Jest to tzw. ciąża przedłużona, gdyż w pierwszym okresie, podobnie jak u sarny, płód prawie nie rozwija się. Faktyczny rozwój płodu następuje dopiero w zimie, a więc w końcowym okresie ciąży. . Pomiot następuje w obszernej i ciepłej komorze nory (100 X 150 cm) dobrze wysłanej liśćmi, mchem i trawą. Suka borsuka rodzi co drugi rok, gdyż wyczerpana odchowywaniem młodych nie co roku przechodzi cieczkę .
   Młode rodzą się między styczniem a kwietniem (jeden miot rocznie). Liczba młodych w miocie wynosi 1-5 (zwykle 3). Otwarcie oczu następuje po 28-35 dniach. Noworodki są całkiem białe i mają małżowiny uszne zarośnięte, ale już po 75 dniach życia młode borsuki pobierają pokarm stały .Z czasem przechodzą na mięsożerny żer, który najpierw przynosi im matka, a następnie same rozpoczynają naukę polowania. Po kilku miesiącach są zdolne do samodzielnego życia. Samodzielność uzyskują po 6 miesiącach życia, ale więzy rodzinne utrzymywane są do następnej wiosny. Dojrzałość płciową uzyskują samce po dwóch latach życia, samice w wieku 12-15 miesięcy.
   Borsuk linieje raz w roku mniej więcej w połowie kwietnia. W jesieni natomiast wyrasta mu sierść zimowa, zwykle przed końcem października ma już nowy kożuch na zimę. Długość życia borsuka na swobodzie wynosi 12-15 lat.

     WPŁYW NA ŚRODOWISKO. Borsuk zaliczany jest to zwierząt, które potrafią wyrządzić duze szkody w leśnej gospodarce, zwłaszcza tam, gdzie występuje obok bażantów, jarząbek czy cietrzewi, którym niszczy gniazda w poszukiwaniu pożywienia. Ogólnie borsuk jest zwierzęciem pożytecznym dla gospodarki leśnej, ale tam, gdzie występuje bażant, jarząbek, cietrzew lub głuszec, wyrządza duże szkody, niszcząc gniazda tych ptaków. Porusza się powoli i ociężale, dlatego właśnie na ogół dla zdrowej zwierzyny nie przedstawia żadnego niebezpieczeństwa. Żeruje tylko w nocy, zapuszczając się daleko od swej nory.

Gatunek ten w obecnym stanie środowiska nie ma praktycznie wrogów naturalnych. Niegdyś były nimi wilki i rysie. Borsuki żyją w zgodzie z lisami, z którym czasem dzielą nory po sąsiedzku, z innymi łasicowatymi jak również z jenotem ich stosunki są chłodne aczkolwiek nie wrogie.

     POLOWANIE.  Ze względu na tryb życia i niewielką atrakcyjność dla myśliwych, borsuki nie są poważnie zagrożone. Są jednak często zabijane przez człowieka jako zwierzęta przenoszące wściekliznę. Jego naturalnymi wrogami są wilki i rysie. Na borsuki można polować od 1 września do 30 listopada, a na terenach obwodów łowieckich, na których występuje głuszec - przez cały rok.

             Słownik
Cieczka
Dyndanie
Kiść
Kita
Okna
Pies
Stawka
Suka
   — czas godowy borsuków.
   — niezbyt szybki bieg borsuka.
   — pukiel białych włosów u borsuka.
   — borsuczy ogon.
   — otwory wyjściowe lub wentylacyjne nor borsuczych.
   — samiec borsuka.
   — borsucza łapa.
   — samica borsuka.

 


Komentarze   

0 #21 savewcal 2022-03-10 08:58
Then I said good night and stepped down with Apinez. Then, the maids guided me here, and considering that the maids' attitudes were very awkward and their faces were young with guilt... And looking at the traces of the grass leaves hanging over there. I think it's because of the warm bed inside, or the one or two that I hurriedly.

https://savewcal.net/sands/
Cytować
0 #22 savewcal 2022-03-11 06:46
Muklinyeong stood in front of Tokyo. Traces of brain fragments flowed down from the left forehead and crossed the face diagonally. Even the light of the skin is white. The memory of Muklinyeong dates back. Ten years ago, the face reflected in Tokyo now was stained with blood. At that time...! The rough breath flowed out of Young's lungs. Wow! Muklinyoung's fist.

https://savewcal.net/
Cytować
0 #23 betgoca 2022-03-11 12:07
Next, he was hit and sat down vomiting blood. "Are you an idiot? How can you just watch like that..." Eagle salt showed a fast attack that you can't even see properly, but the upper line was just broken helplessly. Did he just let him hit him because he was scared by the name of the defeat of heaven defeat? Or does this simple sight just now contain a mysterious reason that is hard to recognize for Ju Seo-ho?

https://betgoca.com/first/
Cytować
0 #24 betgoca 2022-03-12 06:43
He distorted his expression and acted as if the opponent was right in front of him. "It's simple." General Ha! You only told us not to let Ju Seo-ho handle the work properly when he left it to us. We don't have to know what the reason is, and we didn't do that. Hana, if General Ha and Ju Seo Ho fail their jobs, Mo Yong Sega is...

https://betgoca.com/coin/
Cytować
0 #25 savewcal 2022-03-12 10:07
Cheng'an versus in and out of every so often to carefully to the hacheongcheong naedideot all.When I first came over here take a cautious step this way they once again.Kim are rising any one cup of tea boiled up on the table empty ttaecheo rum sitting.And prepared if nothing had happened to chair in hacheongcheong was in a chair.Daode Tianzun to look to one side.

https://savewcal.net/merit/
Cytować

Dodaj komentarz



!!!!! ZABEZPIECZENIE PRZED SPAMEM I ROBOTAMI INTERNETOWYMI !!!!!Joomla CAPTCHA

Gościmy na stronie ...

Odwiedza nas 137 gości oraz 0 użytkowników.

Znajdź na stronie ...